-->-->-->
-->-->-->
شهدا را ياد كنيم حتي با يك صلوات
عقل معاش مي گوید كه شب هنگام خفتن است،
اما عشق مي گوید: چگونه مي توان خفت وقتی كه جهان
ظلمتكده ی كفرآبادی است كه در آن احكام حق مورد غفلت است؟
هنوز برای شهید شدن فرصت هست.......
نام :تقی (نعمت الله)
نام خانوادگي : غلامرضا زاده آرانی
فرزند : غلامرضا
تاريخ شهادت : 31/4/1361
محلّ شهآدت : شلمچه عملیّات رمضان
نوع عضويّت و شغل : سرباز ارتش لشکر 77 خر اسان
محلّ دفن : گلزار شهداي امامزاده محمد هلال آران
تقی در فروردین ماه 1341 در یک خانواده نسبتاً متوسّط دیده به جهان گشود و پس از گذراندن دوران طفولیّت در سن شش سالگی با دستان کوچک و مهربان خود از طریق فراگرفتن شغل شریف قالیبافی به کمک اعضای خانواده شتافت و در کنار دیگر برادران و خواهران زحمت کش و تلاشگرش با جدیّت و شور و شوق
وصف ناپذیری این حرفه سخت و پر مشقّت و در عین حال بسیار مقدّس را که بهترین پشتوانه برای پدر و مادر خود بود عملاً انجام داد در حالی که روزها را مشغول کار بود ولی شبانه در کلاس درس حاضر می شد و فقط می توانست دوران ابتدایی را به انجام برساند و در سن هجده سالگی در سال 1359 ازدواج کرد . حاصل این ازدواح با یک خانواده متدیّن و مؤمن انجام گرفت . فرزند پسری به یادگار گذاشت و در سال 1360 با عظمت به خدمت مقدّس سربازی از طریق نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران به انجام خدمت پرداخت .
در اوایل خدمت خود با شور و شعف و سر تا پا وجود اخلاص داوطلبانه عازم جبهه های حق علیه باطل شد و در لشکر 77 خراسان قرار گرفت و در سال 1361 در عملیّات رمضان به فیض شهادت رسید .
گفتی : بنویسید آب ...
همه نوشتیم ...
گفتی : بنویسید بابا آمد ...
همه .... همه نوشتند به جز من ! یادت می آید آقا معلم ؟؟!!
همه نوشتند بابا آمد اما من نوشتم بابا رفت ...
همیشه از همان اول که اسم بابا می آمد بغضم می ترکید و گریه می کردم .
مثل روزی که تو دیکته می گفتی و من نبود بابا را آه می کشیدم
فقط نگذارید حرف امام زمین بماند. همین!و السلام
فرزند شهید
خاطره دوستان شهید جاویدالاثر تقی ( نعمت الله ) غلامرضا زاده آرانی
یکی از خاطره های زیبایی که دوستانش نقل می کنند این است که ایشان درخواست کرده بود تا نافلة شب را به او بیاموزیم و وقتی این نافله را فرا گرفت سر از پا نمی شناخت و همسنگری های او می گفتند : « هر شب به عشق نماز شب بیدار می شد و در تنهایی با معبود خود به راز و نیاز می پرداخت ، گویا می خواست با توسّل به این فراز از زیارت مقدّس عاشورا که می فرماید : « اسئله ان یبلغنی المقام المحمود لکم عنداللّه » که همان قلة سعادت است برسد .
باید دو بال داشته با شد، یک بال آن نافلة شب و بال دیگرش ایثار و فداکاری و انفاق در راه خداست که بحمدالله این عزیز سفر کرده به این دو بال مقدّس و ارزشمند نائل آمده بود و با این دو بال زیبا روح بلندش به سوی معشوقش پرواز کرد و هم چون دیگر شهدای مظلوممان در جایگاه قدسیان مأوا گرفت .( با کمک و تشکر از سایت http://sh-gholamrezazade.blogfa.com/)
برچسب:
نویسنده: حسین سربلوکی آرانی
