{نام : محمّد
     { نام خانوادگى : نيكوفرد
     { نام پدر : ماشااللّه
     { تاريخ شهادت : 9/3/1365
     {محلّ شهادت : پل فاو در اروندرود ـ والفجر 8 بمباران هوايى
     {نوع عضويّت و شغل : جهاد سازندگى ـ مهندس جهاد
     { محل دفن : گلزار شهداى امام‏ زاده هلال بن على  علیه السلام  آران

 
     محمّد در اوّل تير 1336 در يك خانواده مذهبى و با ايمان و مستضعف در آران
قدم به عرصه گيتى نهاد . خانواده ‏اش به‏علّت عشق وافر به اهل‏بيت  عليهم ‏السلام نام او را
محمّد گذاشتند .
     او در سنّ شش سالگى پس از گذراندن دوران پرمشقّت كودكى وارد مدرسه
ابتدايى 25 شهريور شد . پس از سپرى نمودن دوران دبستان و راهنمايى ، وارد
دبيرستان شد و ديپلم خود را در خرداد 1354 دريافت نمود .
     محمّد در همان سال در آزمون سراسرى كنكور شركت كرد و در رشته‏هاى
مختلف از قبيل رشته رياضى و فيزيك مدرسه عالى علوم كاشان و رشته نسّاجى و
رشته رياضى تربيت معلّم و دانشسراى شميرانات تهران قبول شد كه محمّد رشته
نسّاجى را انتخاب نمود .
     او در مورد علّت انتخاب رشته نسّاجى مى‏گفت : «در اين رشته سر و كار من با
افراد كارگر و بيچاره خواهد بود تا شايد بتوانم كمكى به آن‏ها بكنم » .
     او از اوّلين كسانى بود كه در برپا كردن تظاهرات و راهپيمايى چه در داخل
دانشكده و چه در خارج آن تلاش وافر داشت و در اكثر راهپيمايى‏هاى عليه رژيم
پهلوى ، وظيفه خود را ايفا مى‏كرد .
     او هميشه در پيشاپيش اين صفوف بود و در پخش اعلاميه‏ها و نوارهاى امام
خمينى در منازل و ميان برادران و مطالعه كتاب‏هاى امام تلاش زيادى داشت و اين
مبارزات را تا لحظات آخر رژيم منفور پهلوى ادامه داد .

     بعد از پيروزى انقلاب اسلامى براى تحصيل از كاشان به شاهين‏شهر اصفهان
منتقل شد . ايشان از جمله اوّلين كسانى بودند كه به جهاد روى آورده و مشغول به
خدمت شد .
     در تاريخ 7/2/1361 با اصرار فراوان ، از طريق جهاد عازم مناطق جنوب كشور
شد و مسئوليّت‏هايى نيز به‏عهده ايشان گذاشتند و در اين زمان بود كه به‏وسيله نامه
به محمّد ابلاغ شد تا در كلاس درس شركت كند ولى ايشان توجّهى به اين موضوع
نداشتند و مى‏گفتند : «هر كجا و هر مدركى داشته باشيم بايد به اين انقلاب خدمت
كنيم ، پس من از اين راه بهتر مى‏توانم خدمت كنم » .
     او در 25/4/1361 مجدّدا به طرف جبهه‏ هاى جنگ شتافت و بعد از چندين ماه
به محلّ كار خود در جهاد سازندگى بازگشت و مسئوليّت كميته كشاورزى جهاد
سازندگى را پذيرفت وليكن باز راضى نمى‏شد و مى‏گفت بايد به مناطق مستضعف
رفت و خدمت كرد ؛ به همين علّت محمّد گاهى براى تحقيقات و رسيدگى به
مشكلات مردم محروم كردستان به آن‏جا مى‏رفت .
     او پس از چندى با موافقت مسئول جهاد سازندگى اصفهان (شهيد فارسى) روانه
شهرستان اردستان شد و با قبول سرپرستى جهاد اردستان شروع به كار كرد . مردم
روستاهاى اطراف اردستان به‏خاطر طرح‏هايى كه جهت آبرسانى به روستاها و
برنامه‏ريزى براى احداث جادّه به مناطق دوردست انجام داده بود ، علاقه وافرى به
ايشان داشتند .
     محمّد به علّت مشكلاتى كه برايش پيش آمده بود ، مجبور شد كه جهاد
سازندگى اردستان را به قصد جهاد سازندگى آران و بيدگل ترك كند . امّا كار در جهاد
او را قانع نمى‏كرد و همواره به جبهه فكر مى‏كرد . از اين‏رو براى شركت مجدّد در
جبهه‏ ها ، مراحل مقدّماتى آموزش پل‏سازى را فراگرفت و در 20/12/1364 از
سوى جهاد سازندگى اصفهان وارد منطقه فاو شد و بلافاصله به كمك همكارانش
شروع به ساختن پل روى اروندرود كردند .
     وقتى كه پس از مدّتى به مرخصى آمد بر اثر خواب‏هايى كه از شهدا مى‏ديد ،
مى‏گفت حتما اين نوبت شهيد خواهم شد . حركات ، رفتار و مناجات‏هاى شبانه
شهيد و چهره نورانى ايشان حاكى از شهادت بود . هنگامى كه زيارت‏نامه عاشورا را
مى‏خواند ، از عمق جان مى‏گريست .
     او سرانجام در 9/2/1365 هنگام نصب پل فاو روى اروندرود ، بر اثر بمباران
هوايى دشمن و اصابت تركش به قلب پاك و نورانى او به آرزوى ديرينه‏اش دست
يافت و در جوار حق آرميد .
روحش شاد ، يادش گرامى و راهش مستدام باد
 
«فرازهايى از وصيّت‏نامه جهادگر شهيد محمّد نيكوفرد »
 
     اگر از من سئوال شود انگيزه آمدنم به جبهه چه بود ؟ من هم مانند ديگر برادران
به محض شنيدن نداى هل من ناصر ينصرنى ولى امرشان ، مرجع تقليد و رهبر
نهضتشان حضرت امام خمينى (ره) لبيك گفته و راهى جبهه‏ ها گرديده و از خداى
خود خواسته بودم موقعيّت مناسب پيش آيد تا بلكه ذرّه‏اى از دَين‏هاى شرعى خود
را كه همان اطاعت از ولايت فقيه بود ، ادا كنم .
     اگر خدا توفيقى به من عنايت فرموده و لياقت در محضرش را يافتم و رداى
شهادت را كه شايسته پوشيدنش را ندارم ، دوخته باشند ؛ بر تنم بپوشانند .
     امّت شهيدپرور ! قدر انقلاب شكوهمند و نهضت اصيل خود را بدانيد و بر همه
مسلّم است اين پيروزى عظيم الهى به سادگى به‏دست شما نرسيده است . در تاريخ
، اسلام خون‏ها ، مال‏ ها ، جان‏ها و جوانان بى‏شمارى تقديم كرده است .
     بدانيد خداوند هم براساس آيه شريفه «انّ اللّه لا يغيّر ما بقوم حتّى يغيّروا ما
بانفسهم» سرنوشت شما را تغيير نخواهد داد و دچار مذلّتى جبران‏ناپذير و بدتر از
گذشته خواهيد شد .
     قدرى فكر كنيد چرا ما زنده‏ايم و ائمّه اطهار ما شهيد مى‏شوند ؟ چرا حضرت
فاطمه  عليها السلام  را بى‏شرمانه مصدوم مى ‏كنند و قبرش نامعلوم مى‏گردد ؟ چرا امام
حسين  علیه السلام  حج را ناتمام گذاشته راهى سرزمين نينوا شد ؟ چرا امام كاظم  علیه السلام  به
روايتى چهارده سال در گوشه‏اى از زندان عبّاسيان زندانى مى‏شود ؟ و چرا به‏طور
كلّى ائمّه ما در گوشه زندان بوده و با حاكمان جبّار مبارزه مى‏كردند ؟
     پس ، اى عزيز ! مواظب باشيد تا انقلاب توسّط دست‏هاى مرموز فرصت‏طلبان
كه از آستين ابرقدرت‏ها بيرون آمده ، خطّ اصيل اسلامى را كه دارد بر اقصى نقاط
دنيا صادر مى‏شود ، منحرف نكند يا خداى ناكرده شكسته نگردد .
     استدعاى عاجزانه و حقيرانه و ملتمسانه من اين است كه فقط گوش به فرمان
امام خمينى ، ولىّ امر زمان ، رهبر و حامى مستضعفان جهان بدهيد چون سخن امام
زمان ، سخن قرآن و سخن خداست .