{نام : محمّد
     { نام خانوادگى : بذرافشانى
     { نام پدر : نعمت ‏اللّه
     { تاريخ شهادت : 11/12/1362
     { مكان شهادت : منطقه‏ ى  عمليّاتى خيبر (طلائيّه)
     { نوع عضويّت و شغل : بسيجى ـ شغل آزاد
     {محلّ دفن : گلزار شهداى امام‏ زاده محمّد هلال بن على  علیه السلام  آران
 

     محمّد در اوّل فروردين 1344 در خانواده‏اى مذهبى و كارگر در آران متولّد شد.
پايان پنجم ابتدايى وى هم‏زمان با شروع انقلاب اسلامى، به رهبرى حضرت
امام‏خمينى قدس‏ سره  بود. محمّد هم مانند مردم در راهپيمايى‏ها و تظاهرات عليه رژيم
ستمشاهى شركت داشت. در دوازده سالگى وارد بازار كار شد و به خانواده‏اش در
هزينه‏هاى زندگى كمك مى‏كرد.
     در سال 1360 براى طى دوره‏ى آموزش نظامى به پادگان شهيد منتظرى قم
اعزام شد. او پس از دوره‏ى آموزش به جبهه‏ هاى دارخوين رفت و در عمليّات
آزادسازى بستان شركت كرد.
     پس از آزادى بستان، براى شركت در عمليّات آزادسازى خرّمشهر اعزام و در اين
عمليّات از ناحيه‏ى پا مجروح شد و براى همين مجروحيّت مدّت زمانى بسترى
بود.
     براى چهارمين بار جهت شركت در عمليّات رمضان آماده شد و در كنار ساير
همرزمان، دوستان و همشهريان خود در اين عمليّات حضور پيدا كرد و براى
سومين نوبت هم به شدّت مجروح گرديد و چند ماه بسترى شد.
     پس از بهبودى از اين مجروحيّت به كردستان اعزام شد و در عمليّات محرّم در
منطقه‏ ى  دهلران موسيان شركت كرد. پس از بازگشت از اين مأموريت در پايگاه
بسيج شهيد بهشتى محلّه‏ى ملاّ شكر اللّه فعّاليّت شبانه‏روزى داشت.
     محمّد در كارهاى خير و اجتماعى مثل شركت در ساختمان‏سازى و مسجد
سازى محل و جلسات مذهبى حضورى فعّال داشت.
     آخرين اعزامش به جبهه‏ ى  جنوب، در لشكر امام‏ حسين علیه السلام  سپاه بود و در گردان
حضرت موسى‏بن‏جعفر علیه السلام مسئوليّت دسته‏ى يكى از گروهان‏ها را به عهده گرفت.
بهمن 62 براى آخرين ديدار با والدينش به شهر و ديارش آمد؛ برخوردها و اخلاقش
با دفعات قبل فرق داشت. با همه‏ى خويشان و دوستان به نوعى ديگر خداحافظى
كرد. هنگام بازگشت به جبهه (اسفند 62ش) گويى كه مى‏دانست شهيد خواهد شد.
با نگاه معنى‏دارى به والدين كه با دست‏هاى پينه‏بسته وى را بزرگ كرده بودند،
آخرين وداع را داشت.
     محمّد رفت و آن عزيزى كه پس از چندين سال در عمليّات‏هاى مختلف جنوب
و غرب كشور شركت كرده و سه مرتبه مجروح شده بود، عاقبت در تاريخ
10/12/62 در منطقه‏ ى  عمليّاتى خيبر، محور طلائيّه به خدا پيوست.
 
روحش شاد، يادش گرامى و راهش مستدام باد !
 
«فرازى از وصيّت‏نامه‏ى شهيد محمّد بذرافشان »
 
     «... پروردگارا! در اين لحظات كه براى عمليّات آماده مى‏شويم، مرا مورد عفو
قرار بده و بيامرزم. پروردگارا! تو خود مى‏دانى كه من براى هيچ‏گونه مقام، ثروت و
هدفى خاص به جبهه نيامدم، بلكه به عشق تو و براى لبّيك به نداى امام و دفاع از
اسلام، زندگى در شهر و رفاه ظاهرى آن را رها كردم و به جبهه آمدم.
     ...وصيّت من به تمامى دوستان و مردم اين است كه اگر بدى در حق شما كردم،
مرا حلال كنيد و در قبال خون شهدا خود را مسئول بدانيد و تقوا را پيشه كنيد تا
ان‏شاءاللّه سعادتمند گرديد.
     ملّت عزيز! مى‏دانم كه در مرحله‏اى نيستم كه بتوانم به شما وصيّتى بكنم و قابل
نيستم ولى از سر وظيفه و يادآورى مى‏گويم كه اتّحاد و وحدت را حفظ كنيد، چرا كه
انقلاب اسلامى با وحدت كلمه به پيروزى رسيد.
     خدا را در نظر داشته باشيد. براى رسيدن به مقام و موقعيّت‏هاى اجتماعى با هم
رقابت و دعوا نكنيد كه همه‏ى دنيا فانى و تمام آن شوخى است. دنيا محلّ آزمايش
است و ارزش انسان بيش از اين چيزهاست...»