{ نام : سعيد
     { نام خانوادگى : برادران آرانى
     { نام پدر : محمّد
     { تاريخ شهادت : 4/10/1365
      {مكان شهادت : منطقه عمليّاتى كربلاى چهار (ام‏الرصاص)
      {نوع عضويّت و شغل : بسيجى ـ دانشجوى مهندسى عمران
      {محلّ دفن : گلزار شهداى امام‏ زاده محمّد هلال بن على  علیه السلام  آران
 

     1/1/1346 بود كه در خانه‏اى محقّر از خشت و گل در آران، اوّلين فرزند
خانواده‏اى مذهبى و كارگر، به دنيا آمد. نام او را سعيد نهادند تا هم در دنيا سعيد
باشد و هم در آخرت. كودكى سعيد با مشقّات زيادى همراه بود، به حدّى كه در
دوران دبستان هم بعدازظهر در خانه، پدر و مادر را در قالى‏باقى همراهى مى‏كرد.
     اتمام دوران تحصيلى راهنمايى او با پيروزى انقلاب اسلامى و متعاقب آن شروع
جنگ تحميلى عراق عليه ايران مصادف بود.
     سعيد براى اوّلين بار در سال 1361 داوطلبانه از طرف بسيج عازم ميادين نبرد
شد. او علاوه بر حضور در جبهه، تحصيلات خود را ادامه داد و تا آن‏جا پيش رفت
كه بعد از اتمام دوران دبيرستان در كنكور سراسرى و در رشته‏ى مهندسى عمران
پذيرفته شد ولى چون زمان قبولى او در دانشگاه با نياز مبرم جبهه‏ ها به رزمنده
هم‏زمان بود، صندلى كلاس درس مهندسى در دانشگاه را رها كرد و با اين كه تا آن
زمان حدود چهار سال در گردان‏هاى پياده در خطّ مقدّم مبارزه با متجاوزان شركت
كرده بود، باز هم خود را مديون انقلاب و شهدا مى‏دانست و اطاعت از اوامر رهبر و
امامش را بر خود واجب مى‏شمرد.
     انگار بعد از اين مرحله تصميم جدّى گرفته بود، چرا كه پس از آن به حسّاس‏ترين
و پرخطرترين گردان رزمى، يعنى گردان غوّاصان خط شكن رفت و بعد از چندين
ماه آموزش دشوار سنگين غوّاصى، در تاريخ 4/10/65 براى آخرين بار در عمليّات
كربلاى چهار بعد از عبور از رودخانه‏ى اروندرود به مواضع دشمن در جزيره‏ى
امّ‏الرّصاص عراق حمله بردند و بعد از درگيرى سخت و شديدى، به آرزوى ديرينه
و ديدار با معبود خويش شتافت ولى اثرى از پيكر مطهّرش باقى نماند و همه
وجودش تقديم حضرت دوست گرديد.
 
روحش شاد، يادش گرامى و راهش مستدام باد
 
«فرازى از وصيّت‏نامه‏ى شهيد سعيد برادران »
 
     «آن‏كس كه مرا طلب مى‏كند، مى‏يابد. آن‏كس كه مرا شناخت، دوستم دارد،
آن‏كس كه دوستم داشت، به من عشق مى‏ورزد. آن‏كس كه به من عشق ورزيد، من نيز
به او عشق مى‏ورزم. آن‏كس كه به او عشق مى‏ورزم، او را مى‏كُشم، آن‏كس را كه من
بكُشم خونبهايش بر من واجب است و هر كس كه خونبهايش بر من واجب است،
پس من خودم خونبهايش هستم».
     «خدايا ! آنان كه تو را شناختند، دل از اين ديار فانى بريدند. آنان مرگ را كه نامش
براى داوطلبان دنيا مايه‏ى وحشت است، در ميدان‏هاى نبرد به بازى گرفتند و به
هنگام يارى دين در مصاف با متجاوزان، بسان شير غرّيدند و هر چه لحظه
شهادتشان نزديك‏تر مى‏شد، چهره‏ى آنان گلگون‏تر مى‏گشت...
     ... به دانشگاهى آمده‏ام كه آموزگارش حسين علیه السلام  و كارنامه‏ى قبولى آن شهادت
است...
     امّت شهيد پرور! قدر نعمت بزرگ رهبرى را بدانيد و خدا را به خاطر اين نعمتى
كه به ما ارزانى داشته و ما را از ذلّت به عزّت رسانده، شكر كنيد...
     پدر و مادرم! ان‏شاءاللّه اين فرزند حقير، وسيله‏ى شفاعت شما در روز قيامت
باشد... در مرگ من صبر پيشه كنيد و خوشحال باشيد كه پايان عمر من شهادت در
راه خدا بود؛ شهادتى كه بهترين و شرافتمندترين مرگ‏هاست...تنها برادرم را به نحو
احسن تربيت كنيد و او را با اسلام و احكام اسلام آشنا سازيد.
     از خواهرانم مى‏خواهم كه زينب‏گونه در مرگم صبر كنيد و پيام خون شهدا را به
گوش ديگران برسانيد.
     نماز را اوّل وقت بخوانيد و سبك نشماريد كه مبادا در روز قيامت مورد شفاعت
شهدا و حضرت زهرا  عليها السلام  قرار نگيريد. حجاب و عفّت اسلامى خود را حفظ
كنيد...»